Kordoba opowiada trzy historie w trzech budynkach: o meczecie, który stał się katedrą, o utraconym mieście-pałacu kalifów i o twierdzy chrześcijańskich monarchów. Pasują do siebie w czasie, więc warto znać ich kolejność.
Zarezerwuj wizytę
Meczet-Katedra w Kordobie: zwiedzanie z przewodnikiem w 4 językach
4,6· Opinie: 1083
785: pierwszy meczet
Abd ar-Rahman I, założyciel Emiratu Kordoby, rozpoczął budowę Wielkiego Meczetu w 785 lub 786 roku, a rok później prace były skończone. Według tradycji stał on w miejscu wizygockiego kościoła pod wezwaniem świętego Wincentego, ale historycy w to wątpią. Budowniczowie wykorzystali ponownie rzymskie i wizygockie kolumny oraz głowice.
Meczet rośnie
Czterech władców rozbudowywało budynek. Abd ar-Rahman II wydłużył salę modlitewną o osiem przęseł na południe, w latach 833-848. Abd ar-Rahman III przebudował dziedziniec i zbudował pierwszy prawdziwy minaret, ukończony w 958 roku. Jego następca, al-Hakam II, dodał od 961 roku 12 przęseł, z nowym mihrabem i maksurą, ukończonymi w 971 roku. Ostatnią wielką rozbudowę zarządził al-Mansur, znany jako Almanzor, w latach 987-988: poszerzył meczet na wschód, bo rzeka zagradzała drogę na południe.
936: Medina Azahara, miasto kalifa
Abd ar-Rahman III przyjął tytuł kalifa w 929 roku, a od 936 roku budował nowe miasto-pałac około 8 km na zachód od Kordoby, na zboczach Sierra Morena. Celem było umocnienie kalifatu wobec rywali, Fatymidów i Abbasydów. Według legendy miasto nazwano na cześć jego ulubionej żony, Az-Zahry, ale historycy w to wątpią. Salón Rico, sala przyjęć, jest datowana na lata 953-957 na podstawie inskrypcji.
Almanzor rozpoczął w latach 978-979 budowę innego miasta-pałacu, Madinat al-Zahira, i tam przeniósł się rząd. Medina Azahara została splądrowana w wojnie domowej około 1010 roku. Jej ruiny zidentyfikowano dopiero w XIX wieku. Wykopaliska zaczęły się w 1911 roku, w 1985 roku przejęła je Junta Andaluzji, a muzeum otwarto w październiku 2009 roku. Wykopano tylko około 10 ze 112 hektarów. UNESCO wpisało ją na listę 1 lipca 2018 roku.
1236: z meczetu w katedrę
29 czerwca 1236 roku, po zdobyciu Kordoby przez Ferdynanda III, w meczecie odprawiono pierwszą mszę, a minaret stał się dzwonnicą. Kaplicę Królewską, w stylu mudejar, ukończono w 1371 roku za Henryka II. Alcázar także zmienił właściciela. Alfons XI kazał wznieść obecną twierdzę w 1328 roku, na rzymskich, wizygockich i omajjadzkich pozostałościach, a Łaźnie Królewskie pochodzą z tego samego roku.
Izabela, Ferdynand i Kolumb
Izabela I i Ferdynand II używali Alcázaru jako bazy podczas kampanii przeciw Granadzie. Inkwizycja korzystała z niego od 1482 roku i trzymała tu trybunał przez około trzy stulecia. Boabdil, ostatni władca Granady, był więziony w Alcázarze w 1483 roku. W 1486 lub 1487 roku Kolumb przekonywał tu do swojej wyprawy na zachód. Monarchowie zapłacili mu, ale poparli wyprawę dopiero po upadku Granady w 1492 roku.
1523: katedra wewnątrz meczetu
W 1523 roku biskup Alonso de Manrique rozpoczął budowę renesansowej nawy w środku sali modlitewnej, wbrew sprzeciwowi rady miejskiej. Zgodził się na to Karol V. Tradycja mówi, że gdy zobaczył efekt, powiedział: „Zbudowaliście to, co wy albo ktokolwiek mógłby zbudować gdziekolwiek, ale zniszczyliście coś jedynego w swoim rodzaju”. Nawę ukończono w 1607 roku, z eliptyczną kopułą zbudowaną w latach 1599-1607. Dzwonnicę, która kryje dziesiątowieczny minaret, przebudowywano od 1593 roku, po tym jak burza uszkodziła ją w 1589 roku.
Od twierdzy do UNESCO
Wojska napoleońskie używały Alcázaru jako garnizonu w 1810 roku, a od 1821 roku był więzieniem. W latach pięćdziesiątych stał się zabytkiem i atrakcją turystyczną, a rzymskie mozaiki z jego sali, znalezione pod Plaza de la Corredera, ujrzały światło dzienne pod koniec tej dekady. Meczet-Katedra została wpisana przez UNESCO na listę w 1984 roku, a w 1994 roku wpis rozszerzono na całe historyczne centrum. Medina Azahara dołączyła do listy w 2018 roku.
